Pożegnanie z Afryką - Blog

Wygodny sposób parzenia kawy opracowała firma One Cafe.

Świeżo zmielona kawa pakowana jest w torebki przypominające nieco herbatę ekspresową. Jednak w odróżnieniu od  tradycyjnych papierowych torebek dla kawy zostało opracowane specjalne tworzywo. Torebka z kawą nadaje się również do użycia we french pressach.

Myślę, że One Cafe ma dużą szansę na karierę w naszym kraju. Polacy mają długą i niechlubną tradycję parzenia kawy w szklance, mylnie nazywaną parzeniem po turecku, której konsekwencją jest niespotykana w innych krajach popularność kaw rozpuszczalnych. Kawa w torebce doskonale wpasowałaby się w potrzeby przeciętnego Kowalskiego  - do szklanki i filiżanki i zalać gorącą wodą.

Na razie One Cafe pakuje do torebek kawę z Ugandy; kraju którego 90% produkowanej kawy stanowi robusta. Zapewne nie minie dużo czasu, a doczekamy się i szlachetniejszych ziaren w torebce dla “prawdziwych koneserów kawy”.

Kenia wprowadzi system znakowania towarów oparty na systemie francuskim - podał dziennik Daily Nation.

Chodzi o zastrzeganie i znakowanie produktów rolniczych charakterystycznych dla tego kraju i tworzenie z nich silnych globalnych marek. System zakłada rezerwację znaku, logo lub nazwy wraz ze ściśle określonym regionem geograficznym. Tego typu etykiety produktów zwane są GIs-ami (indykatorami geograficznymi). Oprócz dokładnej lokalizacji i nazwy na GIs składają się dane dotyczące wysokości upraw, rodzaju gleby, wysokości opadów itd.

Obecnie GIs-y funkcjonują  w ponad stu krajach na świecie. Bardzo często produkty oznaczone w ten sposób są wytwarzane przy użyciu tradycyjnych metod. W biedniejszych krajach wprowadzenie tego systemu pozwala rdzennej ludności zachować tradycyjne metody upraw, a jednocześnie daje możliwość wyrwania produktu z marketingowego niebytu.

W Afryce z systemu korzysta kilka krajów, jednak Kenia dzięki francuskiej pomocy może zostać liderem regionu. Na pierwszy ogień pójdzie rejestracja kawy i herbaty z Kericho i Mt. Kenii. Nim produkt otrzyma swój GIs musi zostać dokładnie przebadany.

Do tej pory ziarna podobnej jakości były ze sobą mieszane przed sprzedażą na aukcjach. Zakup kawy z konkretnego regionu był więc praktycznie niemożliwy. Systym GIs-ów ma to zmienić. Szacuje się, że w pełni zadziała najwcześniej za 6-7 lat.

Niczym mina podwodna lub gadżet z filmów science-fiction z lat 50. Ekspres ciśnieniowy Etienne Louis został zaprojektowany przez Szwajcara Carlo Borera. Kula wykonana ze stali nierdzewnej , nóżki z aluminium, w górnej części zbiornik na wodę.

Czy spodoba się jako świąteczny prezent?

Fusy kawowe mogą stanowić doskonałe źródło biopaliwa - podał serwis ScienceDaily.

Naukowcy z Uniwersytetu w Nevadzie ustalili, że główną przeszkodą do produkcji biopaliw jest brak tanich surowców. Z tej przyczyny zużyte fusy kawowe nadają się do produkcji biopaliwa idealnie - są bardzo tanie i zawierają wagowo od 11 do 20% oleju. To jest dokładnie tyle, co rośliny używane do tej pory, takie jak rzepak i soja.

Rocznie na całym świecie produkuje się łącznie 7,5 mln ton kawy. Fusy, które nadawałyby się do wykorzystania powstają przy parzeniu espresso oraz użyciu tradycyjnych metod przyrządzania kawy. Obliczono, że z pozyskanego w ten sposób surowca można  wyprodukować 1,5 miliarda litrów paliwa.

Oparte na kawie biopaliwo ładnie pachnie (oczywiście kawą!), ale to nie jego jedyna zaleta. Ze względu na dużą zawartość przeciwutleniaczy, występujących naturalnie w kawie, paliwo kawowe jest trwalsze w porównaniu do innych biopaliw. Resztki powstałe przy produkcji mogą zostać zamienione w etanol lub zużyte jako kompost.

W trakcie badań naukowcy współpracowali z jedną z międzynarodowych sieci kawiarni, która regularnie dostarczała fusy. Z nich naukowcy wydestylowali olej, który następnie przy pomocy niedrogiego procesu chemicznego został zamieniony w biopaliwo.

Naukowcy obliczyli, że w samych Stanach Zjednoczonych kawowe biopaliwo mogłoby przynieść zysk rzędu 8 mln $ rocznie. W ciągu najbliższych miesięcy w ramach programu pilotażowego ma powstać  pierwszy zakład produkujący biopaliwo z kawy.

Afera ekspresowo-kawowa wybuchła po zeszłotygodniowym artykule w Herald Tribune.

Wszystko zaczęło się od Alexandra Justa, archiwisty pracującego  w biurze komisarz Danuty Hubner, który stwierdził, że kawa pita przez niego w pracy dziwnie smakuje. Smak wydał się mu na tyle nieprzyjemny, że postanowił zapłacić ze swojej kieszeni za badanie wody z ekspresu.  Wyniki testów okazały się zdumiewające. Odnotowano bardzo wysoki poziom niklu i wysoki ołowiu.  O całej sprawie napisał James Kanter, dziennikarz i korespondent International Herald Tribune - międzynarodowego wydania New York Timesa.

Dziennikarz napisał dwa artykuły, w których mocno zaatakował Cimbali, włoską firmę która wyprodukowała ekspres do kawy, z którego Just miał pić dziwnie smakujące espresso. Na podstawie badań archiwisty stwierdził, że ekspresy tej firmy zagrażają zdrowiu, a Komisja Europejska, która zakupiła w styczniu 20 sztuk modelu M1 zmarnowała publiczne pieniądze w kwocie 100 tysięcy euro. Przemilczał w nich oświadczenie firmy, która stwierdziła, że wszystkie ekspresy są produkowane zgodnie ze wszelkimi międzynarodowymi normami, jak również wyrok belgijskiego sądu z 28 listopada, stwierdzający zgodność norm stosowanych przez firmę z normami stosowanymi w Belgii. W oficjalnym komunikacie Cimbalii podało, że ekspresy są bezpieczne i nie ma z ich strony żadnego zagrożenia dla zdrowia.  Problem stanowiła sama woda a nie ekspres.

Ponieważ na artykuł Kantera powołało się kilka kolejnych gazet, w tym brytyjski Times, sprawa na pewno znajdzie swój finał w sądzie. Dziś powinniśmy poznać oficjalne stanowisko Komisji Europejskiej.