Herbaty, które określamy jako czarne, Chińczycy klasyfikują jako czerwone. Dzieje się tak dlatego, że podstawową cechą rozróżniającą poszczególne rodzaje jest kolor uzyskanego naparu. Choć sposób produkcji czarnej herbaty jest chińskim odkryciem, na przełomie XX i XXI wieku największą popularnością cieszą się liście pochodzące z Indii, Sri Lanki czy w Kenii. Dzieje się tak również dlatego, że sami Chińczycy nie przepadają za czarnymi herbatami, produkując je głównie na eksport, na co dzień ciesząc podniebienie różnorodnymi herbatami zielonymi.
Od Lapsang Souchong do Hong-Cha
Ojczyzną czarnej herbaty jest prowincja Fuijan. Stamtąd, a dokładniej z gór Wu Yi pochodzi Lapsang Souchong - herbata uważana za prototyp czarnych herbat. Jak to bywa najczęściej w takich historiach, odkryto ją dzięki przypadkowi. W XVI wieku, żołnierze w trakcie działań wojennych zajęli jedną z plantacji, uniemożliwiając robotnikom pracę. Gdy przenieśli się w inny region, podjęto próbę ratowania herbaty. Jednodniowy przestój spowodował fermentację zebranych wcześniej liści - zdecydowano się więc wstrzymać postępujące utlenianie wysoką temperaturą. Do suszenia herbaty zastosowano sosnowe deski, które do dziś nadają herbacie Lapsang Souchong niepowtarzalny wędzony smak i aromat. Jej smak jest tak mocny i charakterystyczny, że jej degustatorzy dzielą się na miłośników i tych, którzy nie sięgną po nią nigdy więcej. Wiedza uzyskana przy odkryciu tej wyjątkowej herbaty, dała podstawy produkcji herbat czarnych - Hong-Cha.
Prowincja Fuijan
Obowiązkowo utleniamy
Czym różni się produkcja czarnej i zielonej herbaty? Przy wytwarzaniu zielonych herbat nie zachodzi proces fermentacji (utleniania). Czarną herbatę uzyskujemy jeżeli utlenianie zebranych liści przekroczy 90%. Sama produkcja składa się z następujących etapów:
- zbiór liści i transport do miejsca produkcji
- więdnięcie - by liście straciły wilgoć i stały się elastyczne tuż po zbiorze umieszcza się je w specjalnych bębnach o kształcie walca, długości ok.10m, do których wdmuchiwane jest powietrze, które przyspiesza proces. Przy braku odpowiedniego sprzętu liście rozkłada się na stołach gdzie od 12 do 24 godzin są poddawane działaniu ciepłego powietrza. Celem więdnięcia jest usunięcie z liści nadmiaru wody
- zwijanie - trwa ok. 30 minut - w specjalnej maszynie liście są skręcane, dzięki czemu wyciskany jest sok z komórek liściowych. Liście skręcane są na różne sposoby w zależności od rodzaju herbaty, jaki chce się otrzymać.
- utlenianie (oksydacja) zwana też fermentacją - ściśle kontrolowane, trwa od 2 do 3 godzin, dzięki czemu otrzymuje się herbatę o odpowiednim smaku i aromacie. W tym czasie substancje podlegają reakcji redoks, która chemicznie wpływają na właściwości herbaty
- suszenie - następuje tuż po zakończeniu utleniania. Ważne jest znalezienie optymalnego momentu, który zatrzyma zachodzące w niej procesy i pozwoli uzyskać stabilny, suchy i łatwy do przechowywania produkt. Najczęściej listki suszy się gorącym powietrzem
- sortowanie - w zależności od stopnia rozdrobnienia określa się jakość przetworzonych liści
Parzymy i pijemy
By uzyskać dobrej jakości napar, należy użyć od 1/2 do całej łyżeczki herbaty na 200ml wody. Łyżeczka to ok.2-3g herbacianego suszu. Przed właściwym parzeniem ogrzewamy czajnik, wlewając do niego kilkakrotnie gorącą wodę. Należy pamiętać by przed wsypaniem herbaty do środka, wytrzeć go w środku do sucha. Następnie wsypujemy herbatę, zalewamy białym wrzątkiem i parzymy od 3 do 5 minut. Według chińskiego ziołolecznictwa herbaty czarne dzięki długiemu procesowi utleniania, mają rozgrzewające właściwości.
Źródła:
Robert Tomczyk, Zapiski o herbacie, Warszawa 2009
Anna Ładniak, Herbata - przewodnik, Łódź 2006
Powiązane wpisy:
Herbata po turecku |
Herbata z Japonii
Ostatnie Komentarze